کد خبر: 578تاریخ انتشار : ۱۶:۱۰:۰۱ - چهارشنبه ۲۴ آبان ۱۳۹۶

یاداشت/حامد نیکبخت

به اعتقاد شیعه و سنی پیامبر گرامی اسلام مسموم شده اند

حامد نیکبخت از فعالان فرهنگی فومنی در یادداشتی با عنوان”بعضی از جاهلان و یا معاندان اصرار دارند از وفات پیامبر(ص) تعبیر به رحلت کنند”نوشت:

به گزارش بهجت خبر؛ حامد نیکبخت از فعالان فرهنگی فومنی در یادداشتی با عنوان ” به اعتقاد شیعه و سنی پیامبر گرامی اسلام مسموم شده اند” نوشت:

بسم الله الرحمن الرحیم
سالروز شهادت امام حسن مجتبی و جد بزرگوار ایشان، خاتم الأنبیاء و المرسلین و مبعوث رحمة للعالمین و حبیب إله العالمین الذی سُمی فی السماء بأحمد و فی الأرضین بأبی القاسم و أبی الزهراء محمد را خدمت قطب عالم امکان و دلیل کائنات و روزی دهنده‌ی موجودات، حضرت حجة بن الحسن العسکری روحی و ارواح العالمین لتراب مَقدمه الفداء و شیعیان و موالیان آن حضرت و آباء طاهرین ایشان تسلیت عرض می‌کنم.

متأسفانه همانگونه که در تقویم رسمی کشورمان هم مشاهده می شود هنگامی که از وفات پیامبر گرامی اسلام سخن به میان می‌آید، از این واقعه تعبیر به «رحلت» می‌شود و عده‌ای می‌گویند “رحلتِ” پیامبر گرامی اسلام در روز ۲۸ صفر واقع شده است، در حالیکه به اعتقاد شیعیان امامیه و پیروان ائمه‌ی اثنی عشر، پیامبر گرامی اسلام “شهید” از این دنیا وفات نموده که در بعضی از کتب عامه و همچنین اهل سنت نیز به آن اشاره شده است.

غفلت از این نکته در حالی‌ است که به اعتقاد شیعه و سنی، پیامبر گرامی اسلام مسموم شده نه اینکه به مرگ طبیعی از دنیا وفات کرده باشد، اما در اینکه این سم و مسمومیت از چه طریق وارد بدن مبارک ایشان شده است؟! اختلاف وجود دارد.

لذا تعجب و تأسف از این مطلب بجاست که بعضی از جاهلان و یا حتی معاندان، با علم به این نکته باز هم اصرار دارند که از وفات پیامبر تعبیر به رحلت کنند، در حالیکه ایشان مسموم از دنیا رفته و شهید شدند و تعبیر به رحلت زمانی به کار خواهد رفت که انسان به مرگ طبیعی از دنیا رفته باشد.

در میان اهل سنت، ابن سعد الواقدی (متوفی ۲۳۰ قمری) در کتاب طبقات الکبری به این مطلب اشاره نموده، «و توفی رسول الله شهیدا صلوات الله علیه و رحمته و برکاته و رضوانه‏» رسول خدا در حالت شهادت از این دنیا وفات فرمود.

اما در میان کتب شیعه افراد زیادی هستند که به این نکته اشاره کرده‌اند لکن می‌توان به روایتی از کتاب شریف کافی تألیف مرحوم ثقة الإسلام کلینی (متوفی ۳۲۹ قمری) اشاره کرد که در آن از قول امیرالمؤمنین علی علیه السلام این مطلب بیان شده است؛ «أَنَّ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ علیه السلام قَالَ لِأَبِی بَکْرٍ یَوْماً لا تَحْسَبَنَّ الَّذِینَ قُتِلُوا فِی سَبِیلِ اللَّهِ أَمْواتاً بَلْ أَحْیاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ یُرْزَقُونَ (آل‌عمران،۱۶۹) وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً صلی الله علیه و آله رَسُولُ اللَّهِ مَاتَ شَهِیداً» روزى امیرالمؤمنین به ابوبکر فرمود: «کسانى را که در راه خدا کشته شده‌‏اند مرده گمان مکن، بلکه زنده هستند و نزد پروردگار خود روزى می‌برند» و من گواهى می‌دهم که محمد رسول خدا شهید از دنیا رفت‏.

بنابراین می‌توان به طور صریح بیان کرد که بر هر مسلمان لازم است که وقتی سخن از وفات پیامبر به میان می‌آید، از آن تعبیر به شهادت کند نه رحلت، هر چند که متأسفانه تعبیر به رحلت از سوی برخی از رسانه‌ها و تریبون‌ها هم بیان شود.

همانطور که بیان شد، مسموم شدن پیامبر در میان همه‌ی مسلمین مورد اتفاق است، لذا به چند نمونه اشاره می‌‌کنیم: در میان کتب اهل سنت می‌توان به کتاب السیرة، تألیف إبن هشام (متوفی ۲۱۳ قمری) اشاره کرد؛ «کان رسول اللَّه صلى اللَّه علیه و سلم قد قال فی مرضه الّذی توفى فیه، و دخلت أمّ بشر بنت البراء بن معرور تعوده: یا أمّ بشر، إن هذا الأوان وجدت فیه انقطاع أبهرى من الأکلة التی أکلت مع أخیک بخیبر» پیامبر در بیماری‌ای که بعد از آن وفات یافتند، به یکی از زنان که به عیادت ایشان آمده بود، فرمودند: این مشکل و بیماری که در من پیدا شده است، به خاطر آن غذایی است که در خیبر برای من آورده شد و من تناول کردم.

از میان کتب شیعه هم، کتاب سلیم بن قیس (متوفی ۷۶ قمری) نیز به این مطلب اشاره کرده است، در این کتاب روایتی نقل شده که خود پیامبر از شهید شدن خود با سم خبر می‌دهند؛ «فَقَامَ إِلَیْهِ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ علیه السلام وَ هُوَ یَبْکِی فَقَالَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی‏، یَا نَبِیَّ اللَّهِ أَ تُقْتَلُ قَالَ نَعَمْ أَهْلِکُ شَهِیداً بِالسَّم‏» على بن ابى طالب در حالى که می‌گریست برخاست و گفت: پدر و مادرم فدایت باد اى رسول خدا! آیا کشته خواهى شد؟ فرمود: آرى، با سمّ مسموم و شهید خواهم شد.

البته در اینجا ممکن است به ذهن این سؤال خطور کند که گرچه طبق نقل شیعه، پیامبر مسموم شدند، اما چه کسی ایشان را مسموم کرد، آیا دلیل مسمومیت همان است که در منابع اهل سنت آمده، یا دلیل دیگری دارد؟