کد خبر: 8228تاریخ انتشار : ۱۲:۰۰:۳۶ - پنج شنبه ۱۷ خرداد ۱۳۹۷

یادداشت/حامد نیکبخت؛

خطوط چفیه‌های مقاومت، خطِ قرمز اسلام است

حامد نیکبخت از طلبه های حوزه علمیه فومن در یادداشتی در رابطه با روز جهانی قدس نوشت: خطوط چفیه‌های مقاومت، خطِ قرمز اسلام است.

به گزارش بهجت خبر؛ حامد نیکبخت از طلبه های حوزه علمیه فومن در یادداشتی در رابطه با روز جهانی قدس نوشت: خطوط چفیه‌های مقاومت، خطِ قرمز اسلام است.

آنروزی که جمهوری اسلامی دفاع از فلسطین نکند جمهوری اسلامی نخواهد بود زیرا اساسا ذات این انقلاب اسلامی مبارزه با طاغوت و صهیونیسم، و در کنارش حمایت از قدس شریف است.

روز قدس سال ۸۸ که در هشتمین سالگردش هم قرار داریم، ملت شریف ایران شعارش؛ «مرگ بر اسرائیل» بود اما سران‌ فتنه و زنجیره‌ای‌ها و الباقی‌شان که در ماهِ رمضان روزه خواری و تارِک‌ُالصَّلاتی‌ِشان بر همگان معلوم شد، شعار؛ «نه غزه، نه لبنان» می‌دادند.
از آنجا که کیلومترها جلوتر همصدایی با صهیونیست‌ها وجدان آدمی و سراسر وجودش را آلوده و ناپاک می‌کند صرف نظر از شیوخ شکم‌پرست عرب، فتنه‌پیشگان روز قدس سال هشتاد و هشت، سرافکنده‌ترین و خجل‌ترین مردم روزگار و عصرمان هستند که شعار «نه غزه، نه لبنان» را سر می‌دهند و حالا کدخدای‌شان چهره واقعی خویش را آشکار می‌سازد و اسرائیل را به رسمیت می‌شناساند و سِفارت اِمریکا را از تِل آویو به قدس منتقل می‌کند.
فی‌الحال مهم‌ترین حامی اسرائیل، آمریکا و مهم‌ترین حامی قدس شریف، جمهوری اسلامی ایران است. خیلی هم لازم به مسلمانی نیست! برای سر ندادن شعار پست «نه غزه، نه لبنان» کافی‌ست فقط یک اَرزَن «انسان» باشیم. آری هنوز که هنوزست صدای خوش اذان بچه‌های «بیت‌المقدس» در گوش آلاله‌ها می‌پیچد! صدای اَشهَدُ انَّ مُحَمَّدً رَسول‌ُ الله! همصدایی با اسرائیل، از این واضح‌تر که چشم دیدن پیروزی‌ بزرگ مقاومت را ندارند؟!
سرایندگان این شعار ضد انسانی به جای فرزند انقلاب بودن بیشتر فرزند فریب و دغل و تهمت و دروغ و دوز و کلک و آشوب و فتنه هستند! اگر به اعتراف سران اسرائیل غاصب، سران فتنه، دوستانِ خوب نتانیاهو محسوب شوند، سرایندگان «نه غزه، نه لبنان» هم فرزند صهیونیست‌های حرامزاده می‌باشند! پاک است دامن انقلاب‌مان از داشتن فرزندانی که با حمایت از شعار «نه غزه، نه لبنان» تیر به قلب کودکان بی سرپناه و گلوله به سینه مقاومت می‌زنند.
اگر اجازه بر نوشتن باشد و سانسورش نکنند عجالتا جا دارد از مسؤولان این نظامِ روح‌ُاللهی تمنایی کنم؛ «آی بزرگواران!»‌ تا آنجایی که فتنه‌گران پسوندِ شعار «نه غزه، نه لبنان»‌، شعار «جانم فدای ایران»‌ را هم سر می‌دادند، آیا روا نیست جماعتی از این قبیل ترمزبریده‌هایِ مدعیِ فدایی ایران را رهسپار نبرد با سَلَفی‌هایی کنیم که چشم بد به خاک وطن دارند؟! بگذریم که این جماعتِ رسانه‌ایِ نان به نرخ ثانیه خور، هم از آخور دوست می‌خورند و هم از توبره دشمن! چپاول کنندگان بیت‌المال! بیت‌المال شرکت‌هایی که به وقتش هم خصوصی‌ست، هم عمومی! و هم هر دو هم به وقتش هیچ‌کدام! و آری چپاول کنندگان بیت‌المال! و همین بس که با پول ملت علیه همین ملت و با پول نظام، علیه همین نظام، «قلم‌فرسایی» که نه! «شعر به حذف مضاف سرایی» کنند!
و اما از این شعار «نه غزه، نه لبنان، جانم فدای ایران» چند سالی به عقب برگردیم و به ضرب‌المثل «چراغی که به خانه رواست، به مسجد حرام است» برسیم! «اساسا چرا جمهوری اسلامی، چراغی که باید در خانه بسوزد، حرام مسجدالاقصی می‌کند؟!» و اساسا چرا زنجیره‌ای‌ها مکرر، این ضرب‌المثل را در رسانه‌های مکتوب و غیرمکتوب نشر می‌دهند؟!
صرف نظر از اعترافی که چند سال پیش یکی از مسؤولان ارشد موساد، به هاآرتص کرده بود که نتانیاهو دوست دارد به ایران حمله کند اما فعلا در باریکه غزه گیر کرده! تحلیل روشن و منطبق بر واقعیتی موجود است مبنی بر اینکه هر وقت اسرائیل، خیالش از فلسطین، سوریه و لبنان جمع شد، هدف بزرگی جز ایران نخواهد داشت که هر عقل سلیمی حکم می‌کند که ما با حمایت از «خطوط اول مقاومت»، زبان نفهم‌ترین دشمن خود و بشریت را در همان مرزهای خودش عقب نگه‌داریم». با اینحال آیا آن چراغِ روا، این چراغی‌ نیست که جلوتر از مسجدالاقصی، مشغول سوختن در همین خانه خودمان، ایران است؟! آیا نیست؟! اگر ایران حامی فلسطین‌ است و با احترام و عزت از او یاد می‌شود باید از جماعت قلم به دستان ناپاک پرسید؛ «سخن از کدام مسجد می‌زنید وقتی چراغ حمایت از قدس، دقیقا در همین خانه می‌سوزد؟!» این روزها روز عزای شعار «نه غزه، نه لبنان» است، چرا که دنیا با همه وسعت و مساحتی که دارد به غزه عزیز «آری» می‌گوید. ما این را از قبل گفته بودیم که گفتمان فتنه‌گران، در ابعاد جهانی هم خریدار ندارد و منجر به روسیاهی بیشترشان خواهد شد. رفراندوم از این واضح‌تر؟! اِمریکا چه خوشش بیاید و نیاید، دنیا با غزه است نه اسرائیل. هر چند قلم‌ها را بتوان فروخت و روزنامه‌هایی را هم بتوان دزدید، اما مگر ما به عنوان اصحاب حقیقی رسانه، مرده‌ایم که فلسطین و قدس در شعارهای زرد سانسور شوند؟! خطوط چفیه‌های مقاومت، خطِ قرمز اسلام است.